CENNETİN GÜZEL KADINI; ANNEM'E

Nisan 09, 2018

Aradan geçen koskoca  2 yıl, 3 ay, 20 gün. 
Tamı tamına 842 gün geçmiş, sensiz.

Sesin olmadan,

Omzun olmadan,

Gülüşün olmadan,

Saçlarımı ören sımsıcak ellerin olmadan...

Nasıl geçti, ben bile anlamadan.
  
''Anne olmayı bırak, evlenince dahi beni daha iyi anlayacaksın.'' derdin hep. Gülerdim, bir de üstüne ''ne evlenmesi yahu?Seninle yaşlanacağım ben'' derdim. Oysa şimdi bu satırları çok severek evlenmiş, üstüne üstük seninle yaşlanamadan seni kaybetmiş birisi olarak yazıyorum.

Hiç olmayacak bir şarkıda, hiç olmayacak bir filmde seni hatırlar oldum. Ne zaman saçlarımı tarasam o muzip gülüşün düşer aklıma. ''Saçını değil de altından arpalarının bakımını yapıyorsun sanacak görende, tarasana düzgünce, kökü sende'' derdi kırılacak, kopacak diye korkarak saçımı taradığım zaman. İnsan annesine şımarıyor ya şu hayatta, yatardım dizine, sev de saçlarımın acısı geçsin derdim... O nasıl sevmekti, hala çıkmaz aklımdan. Öperdin kimi zaman saçlarımı, saçlarımdan yüzüme doğru dökülürdü ellerin. Şimdi yanaklarımda parmak izlerin...

Sen gittikten sonra çok direnemedim, her saçlarımı görüşümde acımla savaş verdim ama dayanamadım, yetmedi daha fazla gücüm. Kestirdim saçlarımı, saçlarımla birlikte acımı kustum sanki... 

''En çok kimi sevdin bu hayatta?'' diye sorardım ya sana bazen. ''Önce sen, ama senden sonra anneannemi..:''derdin, hemen burkulurdu sanki için. Çok severmişsin, öyle anlatırdın. Sana söyleyememişler vefat ettiğini, çok sonrasında ellerinde hediyelerle kapısına gittiğinde öğrenmişsin... Mezarlığa ziyarete gittiğinde toprağı bile çökmüş çoktan. Senin vefatında bana hiç o kadar merhametli olmadılar ama anne, sabah öperek ayrıldım senden, akşama çalan telefona ''Alo'' deyişimi dahi tamamlamadan ''kaybettik anneni,vefat etti'' dediler. Anlamadım, konduramadım belki de. Sıradan bir telefon almışım gibi döndüm işime, bir kaç dakika sonra anladım yolculuğa çıktığını, beni öpmeden gittiğini... 

Eve geldiğimde herkes başında toplanmıştı. Kimisi seni öpüyor, kimisi köşede ağlıyor, kimi öylece kalakalmış. Sımsıcaktın daha, bir anne kadar sıcak... Ellerinden tuttum, saçlarının arasında gezdirdim ellerimi. Ama öpemedim. Vardın ama yoktun, ben yine de canını acıtmaktan korktum. Aklın kalır diye korktum, öpemedim seni. Küsme, kırılma bana olur mu? Çünkü ben ara ara pişman oluyorum kokunu içime çekerek öpmediğim için...

Hayatımın en zor gecesini geçirdim 20 Aralık günü. Ölümü  ve ölüme dair manevi tüm süreçleri bilecek kadar erişkin olsam da o dönemde her şeyi unutuyor insan aklı. Hatta kendime hatırlatmaya çalışıp sonra da ''ya bırak Allah aşkına'' diyordum kendime, hiç unutmam o anlarımı... Kendi içimde bir deprem, bir kaos. Her şey yerle bir olmuş...

O gece uyuyamadım hiç, sokaklarda yankılanan köpeklerin sesleri, sabaha karşı cama konan kuşların gagalarının cama ''tık tık'' vuran sesleri. Sanki her şey o gün bana seni hatırlatmak için vardı, her şey! Zoruma da en çok ne gitti biliyor musun? Ben gibi asla soğuğa direnci olmayan sen, koskoca bir gece morgda nasıl geçirdin, aklım almıyor. Almadı, almayacak, hala içim sızlıyor. Toprağa olan alerjine değinemiyorum bile, yüreğim dağlanıyor.



Şimdi, gidişinin ardından geçen o 2 seneden sonra nasılım diye soracaksan. Tuhaf... Gökkuşağının var olduğu, ama tam nerede bulunduğu belli olmayan bir hali var ya, hah bende öyleyim! Üzülüyorum, inciniyorum yokluğunla... Ancak nasıl bir yangının içinde savruluyorum, bilemiyorum.


Sen vefat eden baban ve anneannen için bana hep ''öldüler, ama öldüklerini aradan geçen buncaaaa sene boyunca hala anlayamadım, sanki hiç ölmediler, sadece gittiler bir yerlere, bıraktılar bizi gibi hissediyorum. Çok tuhaf oluyor insan'' derdin ya. Bana inan aynı böyle bir his işte. Her şey flu beynimde, yaşadıklarımız, hatıralarımız hatta sen bile... Sanki en güzel rüyammışsın, uyanınca kaybolan, sanki bir çocukluk hatıramsın,büyüyünce hayale dönüşen... Tarifi yok bunun, böyle bir acının tarifi olsaydı eğer, belki de bu denli bir kör deliğe düşmezdik biz annesini kaybedenler...

                                                                             


Benzer Yazılar

21 yorum

  1. Nasıl bir boşluksa o geride bıraktıkları. Sen de düşüyorsun içine.

    Ve sadece anneler gidince büyüyor tüm çocuklar.

    YanıtlaSil
  2. Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun inşallah.

    YanıtlaSil
  3. ne söylenir ki tarifi yok bu acının hiç geçmeyen bir acı bir sızı olacak hep ...Anneciğin Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun inşallah Canım benim :( sevgiler ...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Geride kalanlara sağlık ve sıhhat diliyorum :) Çok teşekkür ederim, amin...
      Sevgiler :)

      Sil
  4. Öyle bir yazı kaleme almışsınız ki insanın gözleri dolu dolu oluyor. Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun annenizin.
    Bugün de benim annemin doğum günü, çok etkilendim bu yazınızdan ötürü.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Annenize sağlıkla ve huzurla nice güzel seneler diliyorum, hep mutlu olun =)

      Çok teşekkür ederim ayrıca, amin...

      Sil
  5. Ne kadar harika bir evlatsınız :( Dilerim sizin gibi merhametli bireyler yetişir dünyada.Ve ahiretiniz birlikte kesişir ebediyen birlikte olursunuz doyumsuzca .Allah ahirinizi bir eylesin ebedi mutlu olun:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne güzel ve naif cümleler bunlar... Çok teşekkür ederim bu güzel dilekler için. Amin, inşallah...
      Sevgiler =))

      Sil
  6. Allah rahmet eylesin canım. Ruhu şad, mekanı cennet olsun.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yıldızcığım, çok teşekkür ederim canım, amin inşallah...

      Sil
  7. offf yaaa gözlerimden yaş geldi ya ne duygulu anlatmışsın. anlat bize arada anneni yaa. sondaki balmumu heykelleri anlamadım ama orda mı çektin fotoları yanii.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Olur, anlatacak şeyler o kadar çok ki zaten... Yazacak epey şey var yani :)

      Balmumu olayına değinmiş olman iyi oldu Dep, kendi fotolarımızdan evvel başka bir çekim foto'su eklemiştim. Onu kastetmiştim. Sonra değişikliğe gidip kendi fotolarımızı ekledim, yazıyı silmeyi unutmuşum, sildim şimdi ;)

      Sil
  8. O kadar güzel anlatmışsınız ki babamın ölümünde hissetiklerimi hatırladım. İnsan ailesini kaybedince büyür, hiç bir zaman kabullenmek istemese de. Bu konuda "Ölümün vedası isimli yazımda aşağıdaki satırları yazmışım:

    "En çok ağrıma giden babamın ölümü oldu. Oysa tükenen her dakikada girdiğimiz yol o kadar netti ki. Her an biraz daha yaklaştığımız o son, o kadar belirginken, anlamak istemedim hiç bir anında. Bir yıl yaşar diyen doktor ile bu kez artık kurtaramayacağız diyen bir başka doktorun sözleri arasında geçen o bir yıl defalarca anlatmak istedi o uğursuz sabahın doğacağını. Belli olan bir şey daha vardı, ben kabullenmeyecektim gerçeği. Kabullenmedim hiç, ama babam öldü. Hem de bir yıl yaşar diyeni de , bu gece kurtulamaz diyeni de haklı çıkararak. O gün yaşadığım acı elbette günlük hayatta aynı şiddetle yaşanmadı bir daha. Yaşanamazdı, yaşam devam ediyordu. Bittiğinden değil, yaşamın devam etmesi gerektiğinden. Kısa bir süre sonra gittiğim bir filmi izlerken geri geldi o acı, tekrar gitti. Benim kontrol edemediğim bir çok anlarda geri geliyor o içimi deli gibi acıtan. Özlüyorum, çok özlüyorum. "

    Özlem hep geri geliyor tekrar tekrar.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Söz konusu anne baba gibi candan can, kandan kan kişiler olunca, hele ki ilişkiler bu denli sıkı ve sevgiye bezenmiş olunca insanın yüreği hep aynı duygulara kapılıyor belli ki. Zira kendi blogunuzda yazmış olduğunuz o yazıda geçen duyguları birebir hissettim ne yazık ki... Ve çok zor. Özlem geri gelmiyor, çünkü hiç gitmiyor zaten... Zaman dedikleri olay anne ve babanın ardından boynu bükülen evlat için ne yazık ki geçerli olmuyor.
      Sevgiler.

      Sil
  9. Acıyı anlatmakla arabeskleştirmek arasında çok ince bir çizgi vardır ya, anlatımın öyle içine aldı ki ben'i; gözlerim dolu dolu 'sen' oldu okurken. Allah rahmet eylesin :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amacım üzmek olmamakla beraber, içimdekileri hissettirebildiysem ne mutlu. Yüreği olan insanlarla aynı dünyada yaşamak umut verici. Gözleriniz gülsün, kalbinizden öpüyorum.
      Selamlar :)

      Sil
  10. Ah be Melikam naptın sen!Tuz ruhu içireydin şu yazın yerine daha az acırdı ciğerim...Anneciğine allahtan bolca rahmet diliyorum🙇🏻‍♀️

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amin canım, amin... Tüm hakkın rahmetine kavuşmuş insanlara rahmet olsun...

      Sil
  11. Canım.... Bişey de yazamadım şimdi

    YanıtlaSil

Google+ TAKİPÇİLER